"نگویید سوگواری... این عبارت بسیار روانکاوانه است. سوگوار نیستم؛ رنج می کشم."

-رولان بارث-

رنجی که بر خلاف سوگواری پایانی ندارد. رنج ناشی از یک فقدان یک بیماری نیست که به دنبال رهایی از آن باشیم. که طبیعی ترین و سالم ترین واکنشی است که می توان در قبال فقدان از خود بروز داد. رنجی بی انتها که تنها با مرگ خود فرد پایان می یابد. بارث در جای جای یادداشت هایش اشاره می کند که به جای مشغولیت هایی که دیگران توصیه می کنند تا حواسش از درد فقدان پرت شود، ترجیح می دهد در خلوت خود بماند و رنج بکشد. او علاوه بر رنج فقدان، با پذیرش میرایی خود نیز درگیر است.......

 

می دونی، اون می فهمه. چون مزه ی رنج یه چیز دیگه ست. ولی متاسفانه، رولان عزیز تو هم مُردی... زیر خروار ها خاک یا شاید داخل خاکسترهای اتش. تو هم که شاید می فهمیدی نیستی. مثل بقیه.